تبلیغات
همون خرسه که قهوه ای بود - 803. Have hope

803. Have hope

چهارشنبه 1391/07/12 00:52نویسنده : خرس قهوه ای

 
یک جایی آخر های سیزن 3 فرینج، گریزی می زند به آینده ای که چندان هم خوشایند نیست. جنگ بین دو یونیورس نقریبا همه چیز را نابود کرده و جهان غرق در نکبت و فقر و آشوب است. تا اینجایش مثل تمام فیلم های تخیلی آمریکایی، جهان در حال نابودی ست و گروهی آمده اند که یک هویی همه چیز را درست کنند و نوع بشر را نجات بدهند! اما من عاشق سکانسی هستم که پیتر و اولیویا (که حالا دیگر هردویشان ایجنت های ماهر و معروفی شده اند) ، دارند درباره ی بچه دار شدن حرف می زنند. اولیویا الانِ من است. الانِ همه ی زن های ایرانی ست که می ترسند بچه ی معصومشان کوچک ترین شانسی در داشتن یک زندگی معمولی شاد نداشته باشد. و پیتر، منتهای امید است وقتی به نقاشی رنگارنگ روی در یخچال اشاره می کند - که آماندا، دختر همسایه شان به اولیویا هدیه داده است - و یک چیزی در این مایه ها می گوید که "عزیزم مردم هنوز هم بچه دار می شوند. به آماندا نگاه کن. او در همین دنیا به دنیا آمده و با این حال باز هم شاد است. و من همچنان فکر می کنم اوضاع بهتر خواهد شد"....

خواستم بگویم ناامید نباشیم. ما خدا را داریم....

برچسب ها: Fringe ، فرینج ، امید ، بچه دار شدن ،
آخرین ویرایش: - -

 
پنجشنبه 1391/07/13 12:56
متاسفانه شرایط امروز جامعه ایران برى از این حداقل هاست ،براى طبقه متوسط و فرودست این مساله حادتر و دشوارتره.
در چنین شرایطى ،در آلودگى ناشى از پارازیت و سانسور اجتماعى ،فشار سنگین تحریم اقتصادى و كمبود دارو و ارزاق، و شوربختانه بدتر شدن روزانه اوضاع ، شما به عنوان شهروند اگر كسى رو داشته باشید در كشورى امنتر ،آزادتر و سالم تر حتما تشویقش مى كنید كه در شرایط فعلى به هیچ وجه به ایران بر نگرده ، اما به دنیا آوردن كودكى آسیب پذیر رو بى مسئولیتى و جاهلانه نمى دونید؟؟؟؟شاید چون اون طفل اراده اى در به وجود آمدن و تولد خود نداره انسان ها به خودشون اجازه مى دهند چنین تصمیمى ،كه باید اونرو دیكتاتورمابانه و خودخواهانه خطاب كرد ، بگیرند و یا با ابزارهاى ساده انگارانه و بعضى اوقات خرافى تشویق و توجیهش كنند .
هستى بار سنگین و كمر شكنیست بر دوش انسان ،به شرطى كه توان درك و اندیشیدن به اونرو داشته باشه.
خرس قهوه ای
مقدار خیلی زیادی از حرف شما درسته. اما همچنان معتقدم آدم هیچوقت نمی تونه از آینده مطمئن باشه. حتی اگر در بهترین شرایط، بهترین کشور، متمول ترین حالت زندگی کنه هیچ تضمینی نیست برای همیشه توی این شرایط باقی بمونه.
حقیقتش من نمی خوام درباره ی این مسئله بحث کنم. چون از اول موضوع بحث من این نبود. به نظرم در هر شرایط زمانی و مکانی انسان ها حق دارند برای خودشون و تشکیل خانواده دادنشون تصمیم بگیرن و درست نیست به خاطر تصمیماتشون مسخره شون کنیم هرچقدر هم به نظر ما اشتباه بیان. تنها چیزی که توی این پست کوتاه می خواستم بهش اشاره کنم امید بود. تو شرایطی که همه غرق در خاکستر ناامیدی و وحشتن من نمی خوام اونی باشم که به این حس های منفی دامن می زنم.
پنجشنبه 1391/07/13 12:43
بله،دنیاى ایده آل و اتوپیا هرگز وجود نداشته ، و امید هم صفت خوب و شایسته اى است، اما اینها توجیه كافى براى بچه دار شدن در بدبختى نیست ، متاسفم كه این رو مى گم اما هر چقدر میزان سواد و دانش افراد كمتر باشه به همون شدت فلسفه هر آنكه دندان دهد نان دهد و در نتیجه تولید مثلشون بیشتر مى شه ، در این مورد رجوع به آمارهاى مركز آمار ایران رو توصیه مى كنم.
آوردن یك كودك به معناى قبول مسئولیت بسیار سنگین هستى اوست تا پایان عمر، چیزى كه به گمان من آدم ها زحمت اندیشیدن به اون رو به خودشون نمى دهند، آیا وقتى چنین تصمیمى مى گیرید با اطمینان بالا باور دارید كه مى تونید نیازهاى این طفل رو لااقل تا نوجوانى برآورده كنید، آیا مطمئنید كه در هواى آزادى تنفس خواهد كرد و اگر مشكلى ،جسمى یا روحى ،پیدا كنه قادر خواهید بود امكانات كافى و كامل در اختیارش بگذارید.
پنجشنبه 1391/07/13 02:05
وقتی بچه نداشتم به چیزی فکر نمیکردم ولی حالا هر خبری هر اتفاقی تنمو میلرزونه...امیدمون به خداست..ولی ..
خرس قهوه ای
می فهمم...
چهارشنبه 1391/07/12 22:22
واقعیت اینه كه در چنین شرایطى بچه اى رو به این دنیا آوردن كمال بی مسئولیتى و اقدامى بغایت خودخواهانه و متاسفانه تا اندازه اى جاهلانه است، واقعا درك نمى كنم زنانى رو كه روزانه با فقدان آزادى و حقوق انسانى و كمبودهاى اقتصادى مواجه هستند ،و باز حاضرند چنین خطاى فاحش و غیر قابل بخشش آوردن طفلى به این بدبختى رو مرتكب بشوند ، با گفته هاى شاعرانه پوچ و قصه بافى نباید تشویق كننده این عمل بود، هر زمان این خاك اصلاح ، این كشور شاد و روشن و این سرزمین آزاد و زیبا و مكان شایسته زیستن كودكان شد به این دنیا دعوتشون كنید.
خرس قهوه ای
راسش زیاد موافق نیستم. هیچوقت این سرزمین بهشت نبوده. که نه تنها این سرزمین که کل دنیا. زندگی هیچ آدمی بدون مشکل نیست. آدمیزاد (به گفته ی قرآن) محصور در سختی هاست. نمی تونیم اینطور قاطع بچه دار شدن رو محکوم کنیم. که هر کسی حق انتخاب داره و می تونه برای زندگی خودش تصمیم بگیره. من نوعی در مقام خدایی نیستم که بدونم آینده چه چیزی رو برام میاره. شاید فردا روز بهتری باشه یا روز بدتری. ما انسان ها به امید زنده ایم. من خودم ترس های خیلی زیادی دارم. اما هیچوقت بچه دار شدن رو مساوی با بی مسئولیتی یا اقدام جاهلانه نمی دونم.
چهارشنبه 1391/07/12 17:43
راستی دوست خوبم. وبلاگ خوبی داری. خوشحال می شم به وبلاگ منم سر بزنی
خرس قهوه ای
:)) صورتی
چهارشنبه 1391/07/12 17:42
لایک !
چهارشنبه 1391/07/12 13:16
خدا بهمون رحم کنه فقط
ادم تو بچگی با وجود تمام مشکلات هم میتونه دنیای شادی داشته باشه
اما وقتی همون بچه بزرگ شد
تازه دنیای واقعی رو میبینه
چهارشنبه 1391/07/12 13:14
منم این روزا خیلی به این فکر میکنم که ایا درست بود یه بچه ی معصوم رو به این دنیای لعنتی کشوندم. ولی هروقت به چهره ی پاکش نگاه میکنم میگم خدا خودش محافظشه.
خرس قهوه ای
شاید مشکل این باشه که ماها توکلمون کمه. یادمون می ره روزی رو خدا می ده، نعمت رو خدا می ده، خدا خودش حفظ می کنه، همه چیز دست خودشه. نمی دونم...شاید...
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر